Fundacja Pomocy Młodzieży im. św. Jana Pawła II WZRASTANIE | Wspólnota Sług Miłosierdzia bł. Jana Pawła II – w trosce o pogłębienie wiary i duszpasterskiego zaangażowania na rzecz osób niepełnosprawnych
lis 2 12

Wspólnota Sług Miłosierdzia bł. Jana Pawła II – w trosce o pogłębienie wiary i duszpasterskiego zaangażowania na rzecz osób niepełnosprawnych

admin
listpasterski2IX2012

Troska o ludzi niepełnosprawnych przynależy od najdawniejszych czasów do tradycji chrześcijańskiej. Lektura Ewangelii ukazuje kilka spotkań Jezusa z osobami obarczonymi chorobą ciała lub duszy. Jezus traktował ich jako pełnosprawnych, którzy są jedynie skrępowani czasowo jakimiś niedomaganiami ciała lub ducha. Odnosi się do nich z miłością, a ich choroba i cierpienie zyskiwały wymiar nie tylko ziemski, ale i nadprzyrodzony. Z postawy i czynów Jezusa świadczonych na rzecz osób niepełnosprawnych wynika wniosek dla życia i działania Kościoła (wszystkich wierzących i włączonych do jego wspólnoty!) wyrażony w poczynaniach zmierzających do zagwarantowania „upośledzonemu” na duszy lub ciele przywrócenia równej godności oraz należnego miejsca w społeczeństwie i ugruntowywania w nich zaufania do miłosiernego Boga.

„W posłudze kapłanów, zakonników i świeckich, którzy w sposób indywidualny lub zorganizowany podejmują się troski duchowej wobec chorych, odżywa miłosierdzie Boga, który w Chrystusie pochylał się nad ludzkim cierpieniem w szczególny i uprzywilejowany sposób realizuje się zadanie ewangelizacji, uświęcania i miłości chrześcijańskiej powierzone Kościołowi przez Chrystusa”.

W konsekwencji podejście związane z kontynuacją misji Chrystusa nakłada na Kościół obowiązek świadczenia o terapeutycznej mocy miłości: „Oznacza to, że troska duszpasterska wobec chorych znajduje w katechezie liturgii i w miłości chrześcijańskiej szczególne formy swego wyrazu. Chodzi odpowiednio o ewangelizowanie choroby poprzez pomoc w odkrywaniu zbawczego znaczenia cierpienia przeżywanego w jedności z Chrystusem; celebrację sakramentów rozumianych jako skuteczne znaki łaski Bożej, która stwarza na nowo i obdarza życiem, dawania świadectwa mocy uzdrawiającej miłości za pomocą „diakonii” (służby) i koinonii (wspólnoty)”.

Trzeba pamiętać, że troska Kościoła (całego, nie tylko duszpasterzy!!!) o chorych, a więc i niepełnosprawnych, polega: „na zapewnieniu im szeroko pojętej opieki duchowej i religijnej. Jest ona podstawowym prawem chorego i obowiązkiem Kościoła (Por. Mt 19,8; Łk 9,2; 10,9). Niezapełnienie tej opieki, niezaangażowanie się w nią, niepopieranie jej czy stawianie jej przeszkód jest naruszeniem wspomnianego prawa i niewiernością powyższemu obowiązkowi”.

Powierzoną misję zbawczą wobec niepełnosprawnych, Kościół nieustannie podejmował w swojej historii, choć w różnym stopniu i z różnym skutkiem. Obecnie troska Kościoła o ludzi niepełnosprawnych znajduje odzwierciedlenie w nauczaniu Kościoła zmierzającym do zagwarantowania godności osoby niepełnosprawnej; pomocy rodzinie z upośledzonym dzieckiem; ukazaniu miejsca i roli niepełnosprawnych w społeczeństwie; oraz odkrycia ich powołania i posłannictwa w Kościele.  Zagwarantowanie godności osobie niepełnosprawnej ma również znaczenie w określeniu jej podmiotowości.

Na umacnianie podmiotowości osób niepełnosprawnych we wspólnocie Kościoła zwraca uwagę adhortacja Christifideles laici, która stwierdza, że odnowiona działalność duszpasterska winna prowadzić do traktowania niepełnosprawnego „nie jako biernego podmiotu miłości i posługi Kościoła, ale jako czynnego i odpowiedzialnego podmiotu dzieła ewangelizacji i zbawienia” (ChL 54). Słowa te wyraźnie przestrzegają przed takim patrzeniem na niepełnosprawnego, w którym widzi się jedynie odbiorcę działań Kościoła z wyłączeniem pełnego zaangażowania niepełnosprawnych w życie wspólnoty.

Powyższe konotacje szkicują obraz Kościoła, dążącego do uznania osób niepełnosprawnych (z różnego rodzaju deficytami i dysfunkcjami), za swoich pełnoprawnych członków. Poczynania te wpisują Kościół w szeroki zakresowo program zmierzający do integracji osób niepełnosprawnych w społeczeństwie. W całej swojej dynamice i działaniu: „Kościoły powinny rozważyć takie sposoby działania, by ich postawa wobec upośledzonych była dla wszystkich ludzi odzwierciedleniem samej istoty Królestwa. Kościoły powinny umożliwić upośledzonym jak najpełniejszy udział w życiu wspólnot parafialnych, i to nie na płaszczyźnie doktryny, lecz w praktyce. Obecność upośledzonych, ich potrzeb i całego bogactwa, powinna wpływać na kształt życia Kościoła”.

Przywołanie zaprezentowanego materiału jednoznacznie wskazuje na fakt, że dziecko niepełnosprawne żywo wpisuje się w Mistyczne Ciało Chrystusa (Kościół); jest podmiotem oddziaływania wspólnoty eklezjalnej, oraz ma sposobność do czynnego wyrażania swojej przynależności do Chrystusa i manifestowanie tego poprzez uczestniczenie w życiu sakramentalnym.

Adhortacja Jana Pawła II „Catechesi tradendae” z 1979 roku przypomina dobitnie, że osoby upośledzone fizycznie lub umysłowo mają prawo: (…) tak samo, jak ich rówieśnicy, poznać tajemnicę wiary. Większe trudności na jakie napotykają zwiększają jeszcze zasługę ich własnych wysiłków, jak i wysiłków ich wychowawców”( CT 41).

Jako Wspólnota Sług Miłosierdzia Bł. Jana Pawła II, szczególnie kiedy sami dostrzegamy znaczenie wiary, życia sakramentalnego i różne formy zaangażowania się na różnych płaszczyznach życia Kościoła (parafia, ruchy, wspólnoty), powinniśmy otaczać szczególną troską: obecności, odwiedzin, pomocy, aktywizacji osób niepełnosprawnych i ich rodzin. Zostajemy wezwani przez nich samych (choć może nie w sposób bezpośredni) do apostolstwa modlitwy (pamięci modlitewnej i wspólnej modlitwy); ewangelizacji (dzielenia się doświadczeniem wiary, przekazywaniem dla rodzin materiałów informacyjnych, informowaniu i zachęcaniu do wzięcia udziału w rekolekcjach); czynów miłosierdzia (pomoc rzeczowa, organizowanie pomocy w zakresie działań instytucjonalnych, wypoczynku, integracji).

Zacznijmy dostrzegać, żyć…życiem nauczycieli życia jakimi dla wielu są lub w niedalekiej przyszłości pozostaną osoby niepełnosprawne. Bóg się nad nimi pochylał, zatrzymywał…A Ty?

Ks. Jan Szeląg


 

Pozycje książkowe, dokumenty, wykorzystane w opracowywaniu tekstu:

W. Przygoda. Posługa charytatywna Kościoła w Polsce. Studium teologiczno-pastoralne. Lublin 2004

Papieska Rada ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia. Karta pracowników służby zdrowia. Watykan 1995. W: W trosce o życie. Wybrane dokumenty Stolicy Apostolskiej Tarnów 1998

Dokument Stolicy Apostolskiej na Międzynarodowy Rok Osób Upośledzonych. 4.III.1981. „Ateneum Kapłańskie” 76:1984 nr 452 s. 8-19;

 Jan Paweł II. O cierpieniu. Wypowiedzi Ojca Świętego do chorych i pracowników służby zdrowia (1978-1982). Warszawa 1985;

Jan Paweł II. List apostolski o chrześcijańskim sensie ludzkiego cierpienia Salvifici doloris. 11 lutego 1984 W: Wybór listów Ojca Świętego Jana Pawła II. T.1. Kraków 1997 s. 39-79; Benedykt XVI. Orędzie Ojca Świętego na XIV Światowy Dzień Chorego. Otaczajmy troską i miłością umysłowo chorych. 8 grudnia 2005 OsRomPol 27:2006 nr 2 s. 8-9.

A. Bartoszek. Niepełnosprawność osób jako wyzwanie moralne. W: Osoby niepełnosprawne w życiu społeczeństwa i Kościoła. Red. A. Bartoszek, D. Sitko. T. 1 Katowice 2003.

A. Delpierre. Eucharystia a upośledzony umysłowo. Od czasu do czasu. Warszawa 1986 z. 3

Dokument Stolicy Apostolskiej na Międzynarodowy Rok Osób Upośledzonych. 4 marca 1981 OsRomPol 2:1981 nr 3 s. 21-22.

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress