sty 7 13

Czcij ojca swego i matkę swoją. Zamyślenia nad naszą miłością wobec Rodziców

admin
rodzice

„Kto czci ojca, otrzymuje odpuszczenie grzechów, a kto szanuje matkę, jakby skarby gromadził. Kto czci ojca, radość mieć będzie z dzieci, a w czasie modlitwy swej będzie wysłuchany. Kto szanuje ojca, długo żyć będzie, a kto posłuszny jest Panu, da wytchnienie swej matce, jak panom służy tym, co go zrodzili. Czynem i słowem czcij ojca swego, aby spoczęło na tobie jego błogosławieństwo. Albowiem błogo­sławieństwo ojca podpiera domy dzieci, a przekleństwo matki wywraca fundamenty. Nie przechwalaj się niesławą ojca, albowiem hańba ojca nie jest dla ciebie chwałą. Chwała dla każdego człowieka płynie ze czci ojca, a matka w niesławie jest ujmą dla dzieci. Synu, wspomagaj swego ojca w starości, nie zasmucaj go w jego życiu. A jeśliby nawet rozum stracił, miej wyrozumiałość, nie pogardzaj nim, choć jesteś w pełni sił. Miłosierdzie względem ojca nie pójdzie w zapomnienie, w miejsce grzechów zamieszka u ciebie. W dzień utrapień wspomni się o tobie; jak szron w piękną pogodę, tak rozpłyną się twoje grzechy. Kto po­rzuca ojca swego, jest jak bluźnierca, a przeklęty przez Pana, kto pobudza do gniewu swą matkę” (Syr 3, 3-16).

Nie ulega wątpliwości ze w miarę upływu czasu i lat rośnie w każdym z nas poczucie niezależności i pewnej samodzielności. Jeśli w dzieciństwie jesteśmy niemal całkowicie zdani na rodziców, to w późniejszym wieku chcemy samodzielnie podejmować wiele decyzji, a naszych rodziców traktujemy tylko jako „tło”, a nawet i niejednokrotnie  jako: „zło koniecznie” w procesie usamodzielniania się. Kwestionujemy ich zdanie, życiową mądrość, czy choćby zwykła rodzicielską troskę o swoje dzieci.

Rodzice nie oczekują od nas niczego nadzwyczajnego, lecz najprostszych form wyrażania naszej miłości. Należna cześć, szacunek i miłość wobec rodziców jest fundamentalną prawdą ludzkiego życia. Jest ona potwierdzona i niejako strzeżona przez samego Boga.

Jaka jest nasza postawa wobec rodziców?

– Czy wobec rodziców nie cechuje mnie zbytnia pretensjonalność?

– A może zarzucam im zacofanie i brak postępowości?

–  Ileż to razy bezpodstawnie wstydzę się  że mam takich, a nie innych rodziców?

– Jak jest z moją zasadą pomocniczości wobec rodziców?

-W jaki  sposób, bardzo konkretnie, wyrażałem swoją wdzięczność rodzicom? ( czy ją w ogóle  wyrażałem?)

 -Czy kupiłem kwiaty na imieniny lub uroczystości związane z jubileuszem małżeństwa?

 – Ile razy w swoim życiu powiedziałem  rodzicom że ich kocham i potrzebuje?

 – Kiedy po raz ostatni modliłem się za rodziców?

 -Czy pomagam im w trudach codzienności, „szarych” pracach domowych? (obiad, sprzątanie itd.)

 -A może oduczyłem się przepraszać za  złe słowa, obraźliwe, kwestionujące poczynania wychowawcze rodziców?

 –   Czy podczas różnych okazji np. świąt potrafimy w słowach ująć nasze podziękowania, przeproszenia?

Boże, od którego pochodzi
wszelkie ojcostwo w niebie i na ziemi,
Ojcze, który jesteś Miłością i Życiem,
spraw, aby każda ludzka rodzina na ziemi
przez Twego Syna, Jezusa Chrystusa,
«narodzonego z Niewiasty»,
i przez Ducha Świętego
stawała się prawdziwym przybytkiem życia i miłości
dla coraz to nowych pokoleń.
Spraw, aby Twoja łaska
kierowała myśli i uczynki małżonków
ku dobru ich własnych rodzin
i wszystkich rodzin na świecie

Spraw, aby młode pokolenie
znajdowało w rodzinach mocne oparcie
dla swego człowieczeństwa
i jego rozwoju w prawdzie i miłości.
Spraw, aby miłość
umacniana łaską Sakramentu Małżeństwa
okazywała się mocniejsza
od wszelkich słabości i kryzysów,
przez jakie nieraz przechodzą nasze rodziny.
Spraw wreszcie – błagamy Cię o to
za pośrednictwem Świętej Rodziny z Nazaretu –
ażeby Kościół wśród wszystkich narodów ziemi
mógł owocnie spełniać swe posłannictwo
w rodzinach i poprzez rodziny.

Przez Chrystusa Pana naszego,

który jest Drogą, Prawdą i Życiem
na wieki wieków. Amen. ( Jan Paweł II)

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress